بسيارى ، پس بايد كه ايمان را كشتى خود گردانى براي نجات از مهالك اين دريا ، وتوكل بر خدا را بادبان آن كشتى گردانى ، وتوشهء خود در آن كشتى پرهيزكارى از محرّمات ومكروهات گردانى ، پس اگر نجات يأبى به رحمت خدا نجات يافته‌اى واگر هلاك شوى به گناهان خود هلاك شده‌اى . ودر روايت ديگر چنين وارد شده است كه : پرهيزكارى را كشتى خود قرار ده ، ومتاعي كه در آن كشتى مىگذارى بايد كه ايمان به خدا وأنبيا ورسل وفرموده‌هاى ايشان باشد ، وبادبان آن كشتى توكل باشد ، وناخداى آن كشتى عقل باشد كه به تدبير أو به راه رود ، ودليل ومعلّم آن كشتى علم باشد ، ولنگر آن كشتى يا دنبالهء آن صبر وشكيبائى بر بلاها وبر مشقت وترك محرّمات وفعل طاعات باشد « 1 » . اى فرزند ! اگر در خردسالى قبول أدب كردى ، در بزرگى از آن بهره خواهى برد ، وكسى كه فضيلت آداب حسنه را بداند اهتمام در تحصيل آن مىنمايد ، وكسى كه اهتمام در آن داشته باشد مشقت را متحمل مىشود در دانستن آن ، وكسى كه آداب حسنه را به اين نحو آموخت سعى عظيم مىنمايد كه آنها را دريابد وخود را به آنها متصف گرداند ، وچون خود را به آنها متصف گرداند منفعتش را در دنيا وعقبى خواهد يافت . پس به آداب پسنديده عادت فرما خود را تا خلف نيكان گذشته باشى ونفع بخشي به آنها گروهى را كه بعد از تو خواهند بود كه پيروى تو كنند در آن أطوار حسنه ودوستان از تو اميدوار ودشمنان از تو هراسان باشند . زنهار كه تنبلى وسستى مكن در طلب آنها ومتوجه تحصيل غير آنها نشو ، واگر بر دنياي خود مغلوب گردى ودنيا را از تو بگيرند سهل است ، سعى كن كه در امر آخرت مغلوب نشوى وآخرت را از تو نگيرند ، مغلوب شدن در امر آخرت به آن مىشود كه علم را از جائى كه بايد تحصيل كنى ، نكنى . وقرار ده در روزها وشبها وساعتهاى خود از براي خود بهره‌اى از براي طلب علم ، زيرا كه هيچ چيز علم آدمي را ضايع نمىكند مثل

--> ( 1 ) . كافى 1 / 16 ؛ تحف العقول 386 .